در پست قبلی راجع به این صحبت کردیم که گاهی وقتها ما اونقدر غرق لذت تصور کردن میشیم که کلاً یادمون میره براش کاری بکنیم تو این پست میخوایم بگیم چرا على رغم که همچین آگاهی رو داریم گاهی وقتها دست از این بازی بر نمیداریم دو علت می تونه داشته باشه علت اول اینکه ما در درون خودمون ممکنه به یه تعریفی از رضایتمندی رسیده باشیم مقداری تحلیل مقداری بررسی و تفکر مقداری برنامه ریزی و مقداری هم طراحی اقدام و وقتی این مجموعه حاصل میشه احساس رضایتمندی می کنیم و خودمون رو بی نیاز می دونیم از اینکه کاری بکنیم دلیل دومش این می تونه باشه که ما در درون خودمون یه کامفورت زون یا محدوده امن تعریف کرده باشیم که اون محدوده امن داره حفاظت می کنه از یک ساختار، ساختاری که ما در زندگی داریم و اگه بخوایم اقدامی بکنیم جدی و موثر که ما رو از اون محدوده امن خارج بکنه احساس خطر می کنیم اما راه حل چی هست؟ راه حل اینه که در مورد اول اینکه تا زمانی که ما یه اقدامی رو انجام ندادیم به خودمون پاداش ندیم و محدوده رضایتو باید بازتر کنیم و در مورد دوم اینکه یادمون باشه اون چیزهایی که در گذشته ما رو امن نگه می داشتن دیگه امروز ممکنه که کار نکنن و تعریفمونو از امنیت باید بگیم تغییر پذیری آگاهانه و پیوسته و مدام خوشحال میشم در کامنت ها نظرتونو به من بگید موفق باشید . #کوچ #کوچینگ #کوچینگ_فردی #کوچینگ_کسب_و_کار #کوچینگ_زندگی #کوچینگ_موفقیت #کوچینگ_شغلی #کوچینگ_کارآفرینی #کوچینگ_آنلاین #کوچینگ_رابطه #دکتر_فرشید_اردوانی #Performance #Dr_Farshid_Ardavani #Professional_Certified_Coach #leadership #PCC #Coach

کوچ,کوچینگ,فرشید اردوانی,Coach,Coaching