پایان یک اصرار پرهزینه؛ تغییر مبدا مترو مشهد به گلبهار بعد از ۱۴ سال

خراسان انلاین
خراسان انلاین

پس از ۱۴ سال کش‌وقوس، اصرار مدیریتی و هزینه‌کرد میلیاردی، وزارت راه و شهرسازی بالاخره به پروژه متروی مشهد–گلبهار ترمز زد و مسیر اشتباه آن را اصلاح کرد؛ پروژه‌ای که امروز به نماد هدررفت منابع، فقدان آینده‌نگری و تصمیم‌گیری غیرکارشناسی تبدیل شده است. طرح قطار سریع‌السیر مشهد–گلبهار نخستین‌بار در سال ۱۳۸۴ تصویب شد و در سال ۱۳۸۷، بدون توجه به توسعه آتی شبکه مترو، اتصال آن به خط یک متروی مشهد از پایانه وکیل‌آباد در دستور کار قرار گرفت. این در حالی بود که از همان ابتدای آغاز عملیات اجرایی در سال ۱۳۹۱، شورای شهر و کارشناسان شهری هشدار دادند که خط یک ظرفیت لازم را ندارد و مسیر اتصال باید از خط ۳ مترو در امامیه تعریف شود؛ هشدارهایی که نادیده گرفته شد. نتیجه این اصرار چه بود؟ تملک ۴.۴ کیلومتر مسیر، حفر بیش از ۱.۵ کیلومتر تونل، اختلاف میان مدیران شهری مشهد و مدیران شهر جدید گلبهار، و بلاتکلیفی پروژه‌ای که هر روز پرهزینه‌تر شد. حتی در مقطعی، اجرای هم‌زمان دو مسیر مجزا ـ یکی تونلی از خط یک و دیگری از خط ۳ ـ مطرح شد؛ تصمیمی که به گفته کارشناسان، از عجایب مدیریت پروژه در کشور است. حالا اما معاون برنامه‌ریزی وزارت راه و شهرسازی صریح اعلام کرده است: قطار مشهد–گلبهار دیزلی است و اساساً امکان ورود به تونل مترو را ندارد. بر همین اساس، اتصال این خط به خط یک مترو منتفی و مسیر صحیح، اتصال از انتهای خط ۳ متروی مشهد در امامیه اعلام شده است. همچنین، اجرای پروژه از شرکت عمران شهر جدید گلبهار گرفته و به شرکت راه‌آهن واگذار شده است. اگرچه این تصمیم، پایانی بر ۱۴ سال مسیر اشتباه است، اما پرسش اصلی همچنان بی‌پاسخ مانده: تکلیف میلیاردها تومان هزینه‌شده برای تونلی که حالا بلااستفاده مانده چیست؟ و چه کسی پاسخگوی ۱۴ سال هدررفت منابع، زمان و اعتماد عمومی خواهد بود؟ متروی گلبهار بالاخره تغییر ریل داد؛ اما حساب این تونلِ پرهزینه هنوز با افکار عمومی تسویه نشده است/خراسان

مترو گلبهار,مسیر مترو,مسکن وشهرسازی

توضیحات

پس از ۱۴ سال کش‌وقوس، اصرار مدیریتی و هزینه‌کرد میلیاردی، وزارت راه و شهرسازی بالاخره به پروژه متروی مشهد–گلبهار ترمز زد و مسیر اشتباه آن را اصلاح کرد؛ پروژه‌ای که امروز به نماد هدررفت منابع، فقدان آینده‌نگری و تصمیم‌گیری غیرکارشناسی تبدیل شده است. طرح قطار سریع‌السیر مشهد–گلبهار نخستین‌بار در سال ۱۳۸۴ تصویب شد و در سال ۱۳۸۷، بدون توجه به توسعه آتی شبکه مترو، اتصال آن به خط یک متروی مشهد از پایانه وکیل‌آباد در دستور کار قرار گرفت. این در حالی بود که از همان ابتدای آغاز عملیات اجرایی در سال ۱۳۹۱، شورای شهر و کارشناسان شهری هشدار دادند که خط یک ظرفیت لازم را ندارد و مسیر اتصال باید از خط ۳ مترو در امامیه تعریف شود؛ هشدارهایی که نادیده گرفته شد. نتیجه این اصرار چه بود؟ تملک ۴.۴ کیلومتر مسیر، حفر بیش از ۱.۵ کیلومتر تونل، اختلاف میان مدیران شهری مشهد و مدیران شهر جدید گلبهار، و بلاتکلیفی پروژه‌ای که هر روز پرهزینه‌تر شد. حتی در مقطعی، اجرای هم‌زمان دو مسیر مجزا ـ یکی تونلی از خط یک و دیگری از خط ۳ ـ مطرح شد؛ تصمیمی که به گفته کارشناسان، از عجایب مدیریت پروژه در کشور است. حالا اما معاون برنامه‌ریزی وزارت راه و شهرسازی صریح اعلام کرده است: قطار مشهد–گلبهار دیزلی است و اساساً امکان ورود به تونل مترو را ندارد. بر همین اساس، اتصال این خط به خط یک مترو منتفی و مسیر صحیح، اتصال از انتهای خط ۳ متروی مشهد در امامیه اعلام شده است. همچنین، اجرای پروژه از شرکت عمران شهر جدید گلبهار گرفته و به شرکت راه‌آهن واگذار شده است. اگرچه این تصمیم، پایانی بر ۱۴ سال مسیر اشتباه است، اما پرسش اصلی همچنان بی‌پاسخ مانده: تکلیف میلیاردها تومان هزینه‌شده برای تونلی که حالا بلااستفاده مانده چیست؟ و چه کسی پاسخگوی ۱۴ سال هدررفت منابع، زمان و اعتماد عمومی خواهد بود؟ متروی گلبهار بالاخره تغییر ریل داد؛ اما حساب این تونلِ پرهزینه هنوز با افکار عمومی تسویه نشده است/خراسان