«ازدواج استقراضی» در عصر ساسانی وجود داشت که طی آن مردان اجازه داشتند همسر خود را برای مدتی معین به عقد مرد دیگری، به ویژه افراد نیازمند، درآورند. نویسنده با استناد به منابع فقهی و حقوقی آن دوران مانند «ماتیکان هزار داتستان»، تأکید می‌کند که این واگذاری اغلب بدون رضایت زن صورت می‌گرفت و زنان در این ساختار از جایگاه انسانی برخوردار نبودند. بر اساس این منبع، مالکیت فرزندان حاصل از این پیوند موقت و حتی اختیار فروش آن‌ها به عنوان نیروی کار، همچنان در دست شوهر اول باقی می‌ماند.