آکاردئون فقط یه ساز نیست؛ یه روایت زنده‌ست از سفر، فرهنگ و احساس. داستان آکاردئون برمی‌گرده به اوایل قرن نوزدهم. سال ۱۸۲۹، یه مخترع اتریشی به اسم سیرل دِمیان اولین نمونه رسمی این ساز رو ثبت کرد. سازی که با باز و بسته شدن نفس می‌کشید؛ درست مثل آدم‌ها. خیلی زود آکاردئون از اتریش راه افتاد و رفت سراغ اروپا. توی فرانسه، ایتالیا و آلمان جا افتاد و تبدیل شد به صدای خیابون‌ها، کافه‌ها و جشن‌های مردمی. بعدش مهاجرها صداش رو بردن اون‌ور دنیا؛ از آمریکای لاتین گرفته تا روسیه و بالکان. چیزی که آکاردئون رو خاص می‌کنه، ترکیب سادگی و عمقه. یه نفر، یه ساز، ولی صدایی که انگار یه گروه کامل داره اجرا می‌کنه. هم غم رو بلده، هم شادی رو؛ هم تنهایی رو، هم جمع رو. آکاردئون توی سبک‌های مختلفی جا پیدا کرد؛ از موسیقی فولکلور و محلی تا تانگو، جَز، موسیقی خیابونی و حتی پاپ. همین انعطاف‌پذیریه که باعث شده بعد از نزدیک به دو قرن، هنوز زنده و محبوب بمونه. برای من، آکاردئون ساز خاطره‌هاست. صدایی که توش رد پای گذشته هست، ولی هنوز برای امروز حرف داره. سازی که با هر باز و بسته شدنش، انگار یه داستان تازه تعریف می‌کنه. بعضی سازها فقط نُت می‌زنن… آکاردئون زندگی می‌زنه. — وحید مداحی � ارتباط۰۹۱۲۶۹۸۱۲۵۴

وحیدمداحی,تاریخچه آکاردئون,آکاردئون