وداع طولانی من (My Long Goodbye) بیش از آنکه یک آهنگ باشد، یک نقاشی رنگ روغن صوتی است از گروه The Best Pessimist؛ جایی که هنرمند، سکوت را بوم نقاشی و نت‌ها را قلم‌مو قرار داده است، وداع طولانی من یک شاهکار در بیان "عظمت کم‌صدا" است؛ عظمتی که نه در طغیان، بلکه در عمق و کشش نهفته است. این اثر مرز میان پست-راک امبینت و نئوکلاسیک را محو می‌کند. تمرکز، از گیتار و درامز، به سادگی و تأثیرگذاری پیانو و سازهای زهی منتقل شده است. جوّ نوستالژیک: این موسیقی، حس غرق شدن در یک خاطره‌ی شیرین اما دور از دسترس را دارد. ملودی‌ها مانند مه غلیظی هستند که به آرامی روی یک منظره پاییزی فرود می‌آیند و تمام جزئیات را تحت پوشش یک حس واحد، یعنی "وداعی آرام و طولانی"، قرار می‌دهند. نقش پیانو: پیانو، اینجا نه یک ساز همراه، بلکه راوی اصلی داستان است. موتیف‌های آن ساده، تکراری و در عین حال به طرز غریبی دلنشین هستند. این تکرار نه خسته‌کننده، بلکه تأکیدی است؛ گویی شما بر یک حقیقت عاطفی اصرار می‌ورزید. در پایان این قطعه به جای کوبیدن بر طبل درامز، در سکوت محو می‌شود و شما را در همان فضای عمیق و مالیخولیایی اولیه رها می‌کند.

مالیخولیایی,مالیخولیا,امبینت,TheBestPessimist,ریلکسیشن