در شاهنامهٔ فردوسی، پادشاهی اشکانیان با نام «ملوک‌الطوایف» یاد می‌شود؛ دورانی که پس از سقوط اسکندر و جانشینانش، ایران دچار پراکندگی قدرت شد و شاهان محلی هر یک بر بخشی از سرزمین فرمان می‌راندند. فردوسی این دوره را زمانه‌ای پرآشوب اما سرشار از پایمردی ایرانیان در برابر سلطهٔ بیگانگان می‌داند؛ عصری که اگرچه وحدت سیاسی نداشت، ولی بذر استقلال‌خواهی، مقاومت و پاسداری از فرهنگ ایرانی در آن زنده ماند و سرانجام زمینه‌ساز برآمدن ساسانیان و بازگشت شکوه شاهنشاهی ایران شد.

داستانهای شاهنامه فردوسی,پادشاهی اشکانیان,تاریخ اشکانیان