حضرت ابوالفضل(ع) شجاعت حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) را به ارث برده بود؛ ولی به فرمان امام حسین(ع) دست به شمشیر نبرد و دستور رهبرش را اجرا کرد؛ زیرا امام از ایشان خواسته بودند که پرچم را در دست داشته باشند تا وقتی نگاه اهل حرم به پرچم و صاحب پرچم می افتد، قوت قلب پیدا کنند. درست است که پرچم در دستان قوی ترین فرد سپاه قرار می گیرد؛ اما زمانی که لازم است و دشمن در حال غلبه می باشد، معنا ندارد این نماد اقتدار ثابت بماند و هیچ جنگی نکند. نقش حضرت عباس برای امام حسین(ع) همچون حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) برای پیامبراسلام(ص) بود. آن حضرت در جنگ ها تنها پرچم دار نبود؛ بلکه در سخت ترین عرصه های میدان نبرد، وارد می شد و جانانه از پیامبر اسلام(ص) دفاع می کرد. اکنون سوال اینجا است که چرا حضرت عباس(ع) همانند پدر، وارد عرصه نشد؟ شاید رمز و راز این مسئله آن است که ایشان می خواهد به عنوان بزرگ ترین نماد ولایتمداری به جامعۀ شیعه معرفی می شود، ولایتمداری اش تنها مطیع امر مولای خودبودن است و خواسته ها و توانمندی های خود، حتی برای خدمت به اسلام را جز به دستور مقام ولایت به کار نمی گیرد. ولایتمدار کسی است که اگر مقام ولایت دستور داد که وارد جنگ نشود و فقط علمدار باشد، او اطاعت کند و تسلیم باشد و اگر به او که در اوج شجاعت است، بگویند شمشیر خود را غلاف کند و فقط آب آور باشد، باز هم تسلیم باشد. با اینکه وجود حضرت عباس(ع) می تواند برای مدتی خطر را از وجود امام حسین(ع) و حرم او دفع کند و تعدادی از دشمنان را به هلاکت برساند؛ اما این اقدام در سنجش با ولایتمداری از ارزش کم تری برخودار است شما عزیزان می‌توانید نذورات و هدایای خود را به شماره کارت 6037691990014623 و یا شماره حساب 0103555185003 و یا شماره شبا IR 050190000000103555185003 نزد بانک صادرات ایران به نام موسسه مصاف ایرانیان واریز نمائید. صفحه رسمی موسسه مصاف در آپارات https://www.aparat.com/masaf باتشکر از https://hawzah.net

حضرت عباس,حضرت ابوالفضل,رائفی پور,امام زمان