نسبت کفایت سرمایه یکی از مهم‌ترین شاخص‌ها برای سنجش توان بانک‌ها در جذب زیان‌های احتمالی و حفظ ثبات مالی است. این نسبت از تقسیم سرمایه نظارتی بانک بر دارایی‌های موزون‌شده به ریسک به‌دست می‌آید. بر اساس استانداردهای بین‌المللی و توافق‌نامه بازل ۲، حداقل نسبت کفایت سرمایه ۸ درصد تعیین شده است؛ یعنی بانک‌ها به ازای هر میزان منابعی که از آنها خارج می‌شود، باید حداقلی از سرمایه نظارتی را نگه دارند تا از وام‌دهی نامحدود و پرریسک جلوگیری شود. با وجود اهمیت بالای این شاخص، متاسفانه در ایران توجه چندانی به آن نمی‌شود و تنها تعداد محدودی از بانک‌ها در کشور مطابق استانداردهای جهانی فعالیت می‌کنند. در مقابل، نمونه‌هایی مانند بانک آینده وجود داشته‌اند که نسبت کفایت سرمایه آنها تا حدود منفی ۵۰۰ درصد گزارش شده است؛ وضعیتی که پس از سال‌ها زیان‌دهی و انباشت زیان، نهایتاً به انحلال این بانک منجر شد. این شاخص می‌تواند هشدار زودهنگام بحران‌های بانکی باشد، اگر جدی گرفته شود.

اکوایران,بانک,شاخص کفایت سرمایه