دوستان، مدیریت دانش در ایران یک بحث آکادمیک یا یک پروژه لوکس نیست؛ اینقدر برای آینده کشور حیاتی تشخیص داده شده که از سال ۱۳۸۹ تا امروز، بالاترین مرجع سیاست‌گذاری کشور یکی پس از دیگری قانون و الزام آورده‌اند: نقشه جامع علمی کشور) ۱۳۸۹ ( سیاست‌های کلی نظام اداری) ۱۳۸۹( قانون برنامه پنجم توسعه) ۱۳۹۰–۱۳۹۴( سیاست‌های کلی علم و فناوری ) ۱۳۹۳( نقشه راه اصلاح نظام اداری) ۱۳۹۳( دستورالعمل مدیریت دانش ) ۱۳۹۹( یعنی در ۱۰ سال، از شورای عالی انقلاب فرهنگی تا مجلس، همه با یک صدا گفتند: اگر دانش های ضمنی سازمانی (تجربیات شکست و موفقیت) را شناسایی، ثبت، تسهیم و به‌کار نگیریم، نه بهره‌وری بالا می‌رود، نه نوآوری اتفاق می‌افتد، نه از تجربه‌های تلخ و شیرین گذشته درس می‌گیریم و نه می‌توانیم در رقابت جهانی و تحریم‌ها دوام بیاوریم. به همین دلیل است که امروز مدیریت دانش در ایران یک انتخاب نیست؛ یک تکلیف قانونی، یک ضرورت ملی و یک الزام غیرقابل چشم‌پوشی است. در ۹ دقیقه کلیپ فوق، بند به بند این اسناد را با تاریخ، نهاد صادرکننده و شماره دقیق بند دقیق برایتان می‌خوانم تا هیچ شبهه‌ای باقی نماند که مدیریت دانش در کشور ما قانون است.

مدیریت دانش,نگار راثی محمدی,یادگیری از تجربیات,تجربیات شکست و موفقیت,تجربیات کارکنان