دختران شهدا، روایتِ زنده‌ی ایستادگی‌اند؛ کودکانی که زودتر از سن‌شان بزرگ شدند و دلتنگی را به‌جای دستِ پدر به دوش کشیدند. آن‌ها هر روز با نبودنِ کسی زندگی می‌کنند که بودنش امنیت بود، تکیه‌گاه بود، و حالا یادش شده چراغ راه. دختران شهدا با چشمانی پر از حرف‌های نگفته و دلی سرشار از افتخار، ثابت کردند می‌شود بی‌صدا قوی بود، می‌شود با بغض لبخند زد و می‌شود ادامه‌ی راهِ پدری بود که برای همه‌ی ما رفت، اما برای آن‌ها همیشه «بابا» ماند.

دختران,خانواده شهدا,تبریز,صبور