تومو مدیتیشن (Tummo Meditation) یکی از شیوه‌های عمیق مراقبه در سنت بودایی تبتی است که به «آتش درونی» شهرت دارد. واژه‌ی «تومو» در زبان تبتی به معنای «گرمای درونی» یا «آتش درون» است. هدف اصلی این تمرین، بیدار کردن انرژی حیاتی بدن از طریق تنفس، تجسم و تمرکز ذهنی است تا فرد بتواند حرارت فیزیکی و روانی چشمگیری در بدن خود ایجاد کند. این گرما نماد «تحول درونی» است؛ یعنی سوختن ناخالصی‌ها، ترس‌ها و محدودیت‌های ذهنی، و رسیدن به حالت روشن‌بینی و آرامش شخصی عمیق‌تر. در تمرین تومو، مدیت‌کننده با کنترل دقیق نفس، تجسم شعله‌هایی در ناحیه‌ی ناف یا ستون فقرات و تمرکز ذهن بر مسیرهای انرژی ظریف بدن، جریان انرژی را فعال می‌سازد. راهبان تبتی از این روش نه‌تنها برای تعالی روح بلکه برای بقا در سرمای شدید کوهستان هم استفاده می‌کردند؛ گفته می‌شود برخی قادرند با این مدیتیشن، دمای بدن خود را تا حدی بالا ببرند که بتوانند در یخ و برف آسوده بنشینند. اما فراتر از جنبه فیزیکی، تومو نوعی تمرین برای اتحاد ذهن و بدن، تجربه‌ی حضور کامل و آگاهی ناب است. --- این ویدئوی کوتاه، گزیده‌ای از قسمت یازدهم سمینار گذر از ذهن استاد مزدافر مؤمنی است.

مدیتیشن,مراقبه,مزدافر مومنی,تومو مدیتیشن