در شاهنامهٔ فردوسی، اسکندر مقدونی چهره‌ای دوگانه و متفاوت از روایت‌های صرفاً تاریخی دارد؛ او هم پادشاهی جهان‌گشا و هم جویندهٔ دانش و حقیقت معرفی می‌شود. فردوسی اسکندر را فرمانروایی می‌داند که پس از شکست دادن دارا، به پادشاهی می‌رسد، اما در کنار قدرت نظامی، خرد، کنجکاوی و گفت‌وگو با فیلسوفان را نیز دنبال می‌کند. سفرهای اسکندر در شاهنامه فقط برای فتح سرزمین‌ها نیست، بلکه جست‌وجویی است برای شناخت جهان، راز زندگی و حتی آب حیات؛ به همین دلیل، چهرهٔ او در این اثر بیشتر به یک پادشاه-حکیم شباهت دارد تا صرفاً یک جنگاور.

شاهنامه فردوسی,اشعار شاهنامه فردوسی,اسکندر مقدونی در شاهنامه فردوسی,اسکندر مقدونی,زندگینامه اسکندر مقدونی