روزگار، بی‌اینکه اجازه بگیره، می‌دوه. صبح‌هایی که فکر می‌کنی وقت داری، عصر می‌شن. عصرهایی که قول فردا رو می‌دن، می‌افتن توی خاطره. آدم یه‌هو می‌بینه چیزایی که قرار بود «بعداً» درست شن، دیگه فرصتشون گذشته. خیلی وقتا نیت خوبه، تلاش هست، ولی زمین، زمینِ تو نیست. زمان هم منتظر نمی‌مونه تا تو خودتو پیدا کنی. آرتین همیشه با سرعت آشنا بود؛ با باد، با صدا، با جاده. موتورسوار بودنش مالِ خودش بود، جایی که کنترل دستِ خودش بود و پیچ‌ها رو می‌شناخت. اما هر زمینی، پیست نیست. هر مسیری، ج اده‌ای نیست که با گاز بیشتر بشه درستش کرد. و این‌طوری شد که روزگار گذشت و با اینکه این موتورسوار، آرتین بود، تو این زمین نتونست برای نیما اسماعیلی مربیِ خوبی باشه. نه از کم‌خواستن، نه از بی‌تجربگی؛ فقط چون بعضی مسیرها آدمِ درستش رو می‌خوان در زمانِ درست. و زمان… همیشه زودتر از ما رد می‌شه دوستان مارو دنبال کنید

گیم پلی,موتور سواری,موتور سنگین,کالاف دیوتی موبایل,ارز دیجیتال