به مدت 23 سال دیکتاتور خشن، صدام حسین، عراق رو با مشتی آهنین هدایت میکرد. در طول این دوران دست به جنایات وحشتناکی زد، علیه کردهای عراق، علیه اعراب عراق و علیه مردم ایران. خشم او حد و حدودی نداشت. اون رویای حکومت بر جهان عرب را داشت اما در نهایت با پایانی تلخ و تحقیرآمیز روبرو شد. صدام حسین در سال 1937 در روستای (العوجه) به دنیا آمد. روستایی در 5 مایلی شهر (تکریت). پدر و برادر بزرگترش چند ماه پیش از تولد صدام از دنیا رفتند. گفته میشه بعد از مرگ پدر و برادر، مادرش دچار افسردگی شد و قصد داشت هم بچه رو سقط کنه و هم خودش رو بکشه که از اینکار صرف نظر کرد و در نهایت صدام به دنیا اومد. مادرش این اسم رو یعنی (صدام) بر روی بچه اش گذاشت اسمی که چندان مرسوم نبود و صدام به معنا کسی که به دیگران صدمه میزنه. اسمی که بعد ها خیلی خوب روش نشست. در همان دوران کودکی صدام به نزد داییش (خیرالله طلفاح) رفت و در همانجا رشد کرد. دایی خیرالله یک ملی گرای عرب با تفکراتی فاشیستی بود و حتی در سال 1940 جزوه ای رو به چاپ رسوند با این عنوان : سه چیز که خدا نباید می‌آفرید: ایرانی ها، یهودی ها و مگس. خیرالله علاقه زیادی به پروپاگاندای نازی ها و آثار جوزف گوبلز داشت و تحت تاثیر همین پروپاگاندا نفرت عجیبی از یهودی ها پیدا کرد بوده و جزوه‌اش رو هم به شیوه پروپاگاندای نازی ها نوشته بود. در بخشی از این کتاب اینطور اومده:

زندگینامه صدام حسین,صدام حسین,زندگینامه صدام,صدام