گاهی شروع‌ها بی‌صدا میان. نه با برنامه‌ریزی، نه با ایده‌ای از پیش‌نوشته. فقط یه لحظه‌ست که حس می‌کنی باید بنویسی — نه برای اینکه همه بخونن، برای اینکه خودت بشنوی. نویسندگی برای من همیشه یه جور خلوتِ پر سروصدا بوده؛ جایی بین واقعیت و خیال که آدم خودش رو، فکرهاش رو و تردیدهاش رو می‌چینه جلوی خودش. اینجا، در ویرگول، تصمیم گرفتم همین خلوت رو عمومی‌تر کنم. از چیزهایی بنویسم که توی روزمرگی گم می‌شن؛ از تجربه‌هایی که شاید ساده‌ن، ولی وقتی روایت می‌شن رنگ می‌گیرن. ممکنه همیشه منظم ننویسم، ممکنه گاهی فقط حرف بزنم، گاهی فقط فکر کنم، اما مطمئنم هر مطلب اینجا، یه تکه‌ی کوچیک از مسیر خودشناسی منه. مسیر کسی که داره یاد می‌گیره «خوب نوشتن» فقط با تمرین نیست، با جرأتِ نگاه کردن به خودت اتفاق می‌افته. به ویرگول خوش اومدی — به جایی که شاید شروع یه گفت‌وگوی تازه‌ست، میون واژه‌ها، تصویرها و فکرهایی که کم‌کم شکل می‌گیرن.

رضا,ادیت,کلیپ زیبا,تیک تاک,انستاگرام