تعلق در نگاه یک نوجوان عروجی ما دانش‌آموزان مدرسه، فقط برای آموختن فرمول‌ها و درس‌ها به مدرسه نمیایم؛ ما اینجاییم تا خودمون رو بسازیم، شخصیتمون رو رشد بدیم و یاد بگیریم چگونه در کنار هم، بهتر زندگی کنیم. مسئولیت‌پذیری یعنی اگر کاری را شروع کردم، تا پایان با دقت و عشق انجام دهم؛ یعنی اگر تجربه ی نا موفق داشتم، شجاعانه بگوییم: «من مسئولم، جبران می‌کنم و تلاش کنم تا تجره ام موفق شود..» اما مسئولیت‌پذیری تنها بخشی از ماجرایمان است بخش دیگر، حس تعلق است تعلق من به مدرسه، تعلق مدرسه به من، و.. تعلق یعنی احساس کنم اینجا خانه‌ی دوم ماست هر میز و صندلی هر لبخند در این مدرسه بخشی از خاطرات ماست. وقتی به مدرسه‌مان عشق می‌ورزیم، ناخودآگاه مراقبش هستیم، دوستی‌هایمان محکم‌تر می‌شود و مدرسه‌مان جایی می‌شود برای رشد، نه فقط درس خواندن. آه ازآن میز و صندلی های شخصی سازی شده که برای ما بچه های عروج طراحی شده بود.. چقدر دوستشان داریم.. موکت های طوسی رنگمان باعث شده بودند آنجارا همانند خانه خودمان بدانیم، وقتی خسته ایم، روی آنها دراز بکشیم، در موقع گعده ها و جلسات، روی زمین دور هم بنشینیم و عشق کنیم و حرف بزنیم.. من در مدرسه مسئول هستم می‌دانستم اگر نیایم کار مدرسه لنگ است، می دانم دوشنبه ها روز آراستگی من است و اگر نباشم قسمتی از مدرسه‌یمان تمیز نمیشود مسئولیت پذیری توی مدرسمون از پایه ی اول پایه‌گذاری شده و تو دبیرستان به اوج خودش میرسه، همونطوری که از آراستگی یک متر مربع زیر پایمان در سال اول، در دبیرستان آراستگی کل مدرسه به عهده ی خودمان است.. می‌دانم کارگروه من به من و من به کارگروه احتیاج داریم کارگروهم هیئت الثاقب هست هیئت دانش آموزی مدرسه، که در آن تشکیلات حرف اول رو میزنه بچه ها توی همون فضا هم گروه بندی شدن و از طریق مسئول هرقسمت با مسئول هیئت و بعد معاون رشد در ارتباطن.. تمام کارهای ریز و درشت برنامه هاش از قبیل: هماهنگی سخنران و مداح، مکان، پذیرایی، رزق و... — دست خودِ خودِ بچه هاست و چقدر من مدرسه‌یمان را دوست دارم..

مدرسه,نوجوان,یزد,پادکست,شهر یزد