کلیپ تبلیغاتی قابلیت های موشک کروز پنهانکار LRASM امریکایی

قاصد  QASED (مرگ بر اسرائیل)
قاصد QASED (مرگ بر اسرائیل)

موشک کروز ضدکشتی LRASM با نام رسمی AGM-158C Long Range Anti-Ship Missile یکی از پیشرفته‌ترین موشک‌های ضدسطحی حال حاضر جهان محسوب می‌شود که برای درگیری با ناوگان‌های دریایی مدرن در محیط‌های به‌شدت دفاع‌شده طراحی شده است. این موشک حاصل تغییر نگاه راهبردی آمریکا به نبرد دریایی در دههٔ ۲۰۱۰ است؛ دوره‌ای که با افزایش قدرت دریایی رقبایی مانند چین و روسیه، نیاز به یک سلاح ضدکشتی دوربرد، هوشمند و بقاپذیر دوباره به اولویت تبدیل شد. ایدهٔ LRASM زمانی شکل گرفت که مشخص شد موشک‌های قدیمی‌تر مانند هارپون دیگر توان نفوذ مطمئن به سامانه‌های پدافند چندلایه، جنگ الکترونیک گسترده و شبکه‌های شناسایی مدرن را ندارند. به همین دلیل، نیروی دریایی آمریکا و DARPA پروژه‌ای را تعریف کردند که تمرکز آن نه فقط بر برد و قدرت انفجار، بلکه بر خودمختاری، پنهان‌کاری و عملکرد مؤثر در شرایط اختلال اطلاعاتی باشد. توسعهٔ این موشک به شرکت لاکهید مارتین سپرده شد و به‌جای طراحی کامل از صفر، از بدنه و فناوری موشک هوا‌به‌سطح دوربرد JASSM-ER به‌عنوان پایه استفاده گردید.از نظر طراحی، LRASM دارای بدنه‌ای با سطح مقطع راداری کم، زوایای شکسته و ورودی هوای بهینه‌شده است که کشف آن توسط رادارها را دشوار می‌کند. بال‌های تاشونده امکان حمل داخلی یا خارجی روی هواگردها را فراهم می‌کنند و موتور توربوفن کوچک آن اجازهٔ پرواز طولانی‌برد با مصرف سوخت کم را می‌دهد. موشک می‌تواند در بخش‌هایی از مسیر در ارتفاع پایین و نزدیک سطح دریا پرواز کند؛ روشی که زمان واکنش سامانه‌های دفاعی دشمن را به حداقل می‌رساند. اما نقطهٔ تمایز اصلی LRASM، سامانهٔ هدایت و هدف‌یابی بسیار پیشرفتهٔ آن است. این موشک برای شرایطی طراحی شده که در آن GPS دچار اختلال است، ارتباطات قطع یا محدود شده و اطلاعات هدف ناقص یا قدیمی است. به همین دلیل، LRASM به ترکیبی از سامانهٔ ناوبری اینرسی مقاوم، GPS ضدجمینگ، حسگر تصویری فروسرخ (IIR) و گیرنده‌های غیرفعال امواج رادیویی و راداری مجهز شده است. این حسگرها به‌صورت هم‌زمان عمل می‌کنند و داده‌های آن‌ها توسط الگوریتم‌های پردازش پیشرفته با یکدیگر ترکیب می‌شود. در مرحلهٔ نهایی پرواز، LRASM می‌تواند بدون استفاده از رادار فعال، محیط اطراف خود را تحلیل کند و شناورهای موجود را بر اساس امضای حرارتی، الکترونیکی و تصویری از هم تفکیک کند.

موشک کروز,ارتش امریکا,موشک ضدکشتی,نیروی دریایی,موشک امریکایی

توضیحات

موشک کروز ضدکشتی LRASM با نام رسمی AGM-158C Long Range Anti-Ship Missile یکی از پیشرفته‌ترین موشک‌های ضدسطحی حال حاضر جهان محسوب می‌شود که برای درگیری با ناوگان‌های دریایی مدرن در محیط‌های به‌شدت دفاع‌شده طراحی شده است. این موشک حاصل تغییر نگاه راهبردی آمریکا به نبرد دریایی در دههٔ ۲۰۱۰ است؛ دوره‌ای که با افزایش قدرت دریایی رقبایی مانند چین و روسیه، نیاز به یک سلاح ضدکشتی دوربرد، هوشمند و بقاپذیر دوباره به اولویت تبدیل شد. ایدهٔ LRASM زمانی شکل گرفت که مشخص شد موشک‌های قدیمی‌تر مانند هارپون دیگر توان نفوذ مطمئن به سامانه‌های پدافند چندلایه، جنگ الکترونیک گسترده و شبکه‌های شناسایی مدرن را ندارند. به همین دلیل، نیروی دریایی آمریکا و DARPA پروژه‌ای را تعریف کردند که تمرکز آن نه فقط بر برد و قدرت انفجار، بلکه بر خودمختاری، پنهان‌کاری و عملکرد مؤثر در شرایط اختلال اطلاعاتی باشد. توسعهٔ این موشک به شرکت لاکهید مارتین سپرده شد و به‌جای طراحی کامل از صفر، از بدنه و فناوری موشک هوا‌به‌سطح دوربرد JASSM-ER به‌عنوان پایه استفاده گردید.از نظر طراحی، LRASM دارای بدنه‌ای با سطح مقطع راداری کم، زوایای شکسته و ورودی هوای بهینه‌شده است که کشف آن توسط رادارها را دشوار می‌کند. بال‌های تاشونده امکان حمل داخلی یا خارجی روی هواگردها را فراهم می‌کنند و موتور توربوفن کوچک آن اجازهٔ پرواز طولانی‌برد با مصرف سوخت کم را می‌دهد. موشک می‌تواند در بخش‌هایی از مسیر در ارتفاع پایین و نزدیک سطح دریا پرواز کند؛ روشی که زمان واکنش سامانه‌های دفاعی دشمن را به حداقل می‌رساند. اما نقطهٔ تمایز اصلی LRASM، سامانهٔ هدایت و هدف‌یابی بسیار پیشرفتهٔ آن است. این موشک برای شرایطی طراحی شده که در آن GPS دچار اختلال است، ارتباطات قطع یا محدود شده و اطلاعات هدف ناقص یا قدیمی است. به همین دلیل، LRASM به ترکیبی از سامانهٔ ناوبری اینرسی مقاوم، GPS ضدجمینگ، حسگر تصویری فروسرخ (IIR) و گیرنده‌های غیرفعال امواج رادیویی و راداری مجهز شده است. این حسگرها به‌صورت هم‌زمان عمل می‌کنند و داده‌های آن‌ها توسط الگوریتم‌های پردازش پیشرفته با یکدیگر ترکیب می‌شود. در مرحلهٔ نهایی پرواز، LRASM می‌تواند بدون استفاده از رادار فعال، محیط اطراف خود را تحلیل کند و شناورهای موجود را بر اساس امضای حرارتی، الکترونیکی و تصویری از هم تفکیک کند.