آیت الله على صفایى حایرى (۱۳۷۸ – ۱۳۳۰) اندیشمند فرهیخته، عارف شیدا و نویسنده در شهر قم به دنیا آمد و دوره‏ کودکى و نوجوانى را در این شهر سپرى نمود. پس از آشنایى با ادبیات کودکان در سطح مجلّه‏هاى کودک آن روزگار و دست‏یابى به ادبیات نوجوان در سطحى گسترده‏تر، در چهارده سالگى به تاریخ ادبیات ایران و ادبیات معاصر جهان روى آورد و با شاهکارهاى ادبى، در هر دوره آشنا شد.. شاید مهم‏ترین پدیده در این دوره از حیاتش، «تجربه‏ى شهودی» است که در پانزده سالگى داشته است. و همین تجربه‏ شگفت، سرآغاز پیدایش دگرگونى و تحوّل شگرفى در سراسر زندگیش گردید. البته او، پیرامون این پدیده – جز به اشاره، در چند سطر کوتاه از کتابى – یادکردى نداشته است. در شانزده سالگى، با زنى فداکار و نمونه، پیمان همسرى بست و در نوزده سالگى، نخستین فرزندش تولّد یافت. و با این تولّد – به تعبیر خودش – زندگى آرام و ساده ‏اش، دست‏خوش بلاءها و شورها ولطف‏هایى شد. در هیجده سالگى، نخستین کتابش را با عنوان « مسؤولیت و سازندگى» به نگارش درآورد؛ که به واقع، شالوده و ساختار تفکّرش، بر این پایه استوار گشت. در این کتاب، «تربیت و سازندگى» را نخستین نیاز انسان و زیربناى حرکت او برمی شمرد.صفایى با نبوغ سرشارى که از پدرانش به میراث مى‏برد ،در عنفوان جوانى به درجه‏ى اجتهاد در فقه نایل آمد. او به قرآن و نهج‏ البلاغه، عاشقانه انس مى ‏ورزید و مبانى و روش‏هاى تربیت و سازندگى را، در این سرچشمه‏ها مى ‏کاوید. بیش از سى اثر مکتوبى که از او در زمینه ‏هاى دینى، تربیتى، نقد و شعر بر جاى مانده، از گستردگى و عمق مطالعات و تتبّعاتش حکایت مى ‏کند. غالب کتاب‏هایش با نام «عین. صاد» منتشر مى ‏شد؛ که مخفّفى از نام و نام خانوادگى ‏اش بود.

استاد صفایی حائری,عین صاد,مجموعه رد پای نور,معجزه عین صاد,انتشارات شهید کاظمی